شمارهٔ ۱۴۸۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ی درد و رنج عشق است. شاعر از خستگی و آلامی که از عشق می‌کشد، صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه نمی‌تواند از اشک خود جلوگیری کند. او از ساقی می‌خواهد که به او جرعه‌ای بدهد تا از غم و اندوهش بکاهد. شاعر اعتراف می‌کند که هرچند که گنجی ندارد، اما زیبایی و روی خوش عاشقانه برایش ارزشمندتر است. او در میخانه‌ها سرگردان و دیوانه شده و از دوری معشوق می‌هراسد. در نهایت، شاعر به زیبایی و نیکو خُویی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که او به قدری زیباست که حتی سنگ در میکده هم نمی‌تواند در برابر او بایستد.