شمارهٔ ۱۴۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت نگار است که هیچ کس مانند او را ندیده است. شاعر از او می‌خواهد که خود را نهان کند و به او اجازه دهد تا امروز زیبایی‌اش را ببیند، زیرا فردا شاید دیر باشد. او به تماشای چهره محبوبش در باغ می‌پردازد و می‌گوید که هیچ چیز خوش‌تر از این دیدار نیست. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که احساسات عاشقانه‌اش غیرقابل کنترل است و دل عاشقان هیچ‌گاه در جای خود نمی‌ماند. در پایان، او از محبوب می‌خواهد که دلش را که از خسرو دزدیده بازگرداند. شعر به زیبایی و عشق عمیق و پیچیده اشاره دارد.