شمارهٔ ۱۵۰۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از عشق و زیبایی سخن می‌گوید. شاعر به مویی که اسیرش کرده، اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی معشوق وارد می‌شود، نمی‌تواند تمایزی قائل شود. او در تماشای معشوق حیران است و نسبت به نظر دیگران درباره معشوق نگران است. شاعر در این عشق به حدی رسیده که اگرچه ممکن است به هیچ برسد، اما از وصال معشوق ناامید است. او عشق را به شکلی عمیق تجربه کرده، به طوری که برایش وصال و جدایی، هر دو یکسان شده است. در پایان، با اشاره به اینکه دل او در دست معشوق قرار دارد، بیان می‌کند که او به معشوق به خوبی ارزش می‌دهد.