شمارهٔ ۱۵۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با توصیف زیبایی‌های طبیعت و دنیای عاشقانه، لحظه‌ای از شب را به تصویر می‌کشد. گل‌ها و گیاهان در مجلس شاداب و پرجنب و جوش هستند. سبزه در یک سو و سرو در سوی دیگر زیبایی را به نمایش گذاشته‌اند. نسیم صبحگاهی و نرگس نیز در حال بازی و جنب و جوش هستند. شاعر خود را در باغی به خواب رفته با معشوقش تصور می‌کند، جایی که همه چیز به زیبایی و آرامش می‌گذرد. اما به هنگامی که معشوق قصد رفتن دارد، دل شاعر به ناله و فریاد می‌افتد. این تصویرسازی احساساتی عمیق از عشق و جدایی را به نمایش می‌گذارد.