شمارهٔ ۱۶۹۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم خود به خاطر عشق و جدایی سخن می‌گوید. او دلش را مانند دامن گلی توصیف می‌کند که از غم پاره شده است. عشق معشوقش به او درد و رنج می‌دهد و سینه‌اش پر از چاک‌های ناشی از این درد است. همچنین، او به تابش شمع عشق و وفا اشاره می‌کند که پروانه را به خود جذب می‌کند و معشوقش را به عنوان فردی بی‌نظیر در افلاک می‌بیند. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که دیگران نمی‌توانند از درد او شادمان شوند و حتا اگر کسی با عشق دور از معشوق خود زندگی کند، بدون او نمی‌تواند خوشحال باشد.