شمارهٔ ۱۷۰۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق عاشقانه و غمناک گوینده است. او از دل پارچه‌پاره‌اش در عشق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که دلش همچون سنگ سخت شده است. شب‌ها یاد معشوقش او را آشفته می‌کند و گریه‌هایش هم کمکی به تسکین دلش نمی‌کند. او به نظر می‌رسد که تحت تأثیر بوسه‌ای از معشوقش به مستی افتاده و حالتی خراب و بدنامی پیدا کرده است. دوستان او چاره‌ی عشق را می‌جویند، اما او می‌داند که با معشوقی که در دسترس نیست، نمی‌توان چاره‌ای اندیشید. او از معشوقش می‌خواهد که رشته‌ی دلش را پاره کند، زیرا دیگر نمی‌تواند این درد را تحمل کند. در نهایت، به نیازی اشاره می‌کند که اگر معشوق تصمیم به جدایی بگیرد، باید به طور قاطع عمل کند، چرا که او مانند کودکی نیست که به سادگی تسلیم شود.