شمارهٔ ۱۷۵۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی به عشق و جذبه‌اش راه یافته، نباید به عقلش توجه کند، زیرا عشق او را به سوی حقیقت و رهایی می‌برد. او تأکید می‌کند که هزار بار فریاد عشق را شنیده و عقل را مانع مسیر می‌داند. در صورتی که به عشق گرفتار شده، بهتر است به میخانه برود و از پیر راهنما کمک بگیرد تا با یک پیاله از بند عقل رها شود. در نهایت، شاعر دعوت به دوری از زندگی‌های مادی و بی‌معنا می‌کند و به مهمانی رندان و شادی‌های عاشقانه فرا می‌خواند.