نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷۶۱ امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

جهان تا مه روشنت ساخته

ز دلها فلک خرمنت ساخته

رخ خویش تا بیند اندر رخت

مه آیینه روشنت ساخته

قضا کرده یک جا هزار آرزو

خلاصه کشیده، تنت ساخته

غمت پر ز خون کرده دلها بسی

وزان غنچه ها گلشنت ساخته

میا تنگ، اگر خسرو تنگ دل

دل تنگ را مسکنت ساخته

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و روشنی جهان و تأثیر آن بر دل‌ها اشاره دارد. شاعر از ساخته شدن جهانی روشن و دلنشین سخن می‌گوید که با محبت و آرزوهای انسان‌ها آمیخته شده است. غم و درد نیز در دل‌ها وجود دارد، اما شاعر یادآوری می‌کند که نباید به خاطر تنگدلی و مشکلات، دل را تنگ کرد. در نهایت، اشاره به عشق و زیبایی‌هایی که دل‌ها را تسکین می‌دهند، وجود دارد.