شمارهٔ ۱۸۰۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوقه‌ای می‌پردازد که به او رحمت و محبت ندارد و از بی‌توجهی او رنج می‌برد. او احساس می‌کند که دلش را معشوقه برده و اگر بخواهد این موضوع را بیان کند، معشوقه به او باور نخواهد کرد. شاعر در ادامه می‌گوید که نباید فقط به ظاهر نگاه کرد و باید به عمق وجود انسان‌ها توجه کرد. همچنین به خود می‌آورد که نگاهی به وضعیت خود بیندازد و سعی کند از محدودیت‌هایش رهایی یابد. او از معشوقه می‌خواهد فراموش نکند که آدمی با کجی‌ها و نقاط ضعفش نیز وجود دارد و در آخر به گوش دادن به داستان خسرو اشاره می‌کند، تا زیبایی‌های عمیق عشق را درک کند.