شمارهٔ ۱۸۱۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر دیوانگی شاعر از عشق و جدایی است. او از یار خود که بدخوی و بیگانه‌پرست است، رنج می‌برد و دلش را می‌خواهد. احساساتش را با توصیف موهایش و دردهایش بیان می‌کند و می‌گوید که به درگاه یارش می‌رود و با آه و ناله در آن مکان سوزان می‌شود. او متوجه است که یارش از دردهای او بی‌خبر است، اما در عین حال امیدوار است که بوی عشقش به یارش برسد. در بخشی دیگر، شاعر از سکر و می‌پرستی صحبت می‌کند و از دیگران می‌خواهد که درک کنند که امروز او به شدت رنج می‌برد. در نهایت، او به یاد خسرو اشاره می‌کند و از شنیدن سخنان نیک و بد او می‌گوید.