شمارهٔ ۱۹۳۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به یاد جوانان و آشنایی‌هایی که داشته، حسرت می‌خورد. او آرزو می‌کند که ای کاش از ابتدا از آن‌ها جدا می‌شد، زیرا دلی آشفته دارد و نمی‌تواند به زیبایی‌های دنیا گوش کند. شاعر از دوزخ دلش سخن می‌گوید و از شمع امیدی که اگر داشت، شب‌های غمش را روشن می‌کرد. او به یاد نمی‌آورد که چه زمانی از زیبایی‌ها سخن گفته است و ابراز می‌کند که هیچ کلامی شیرین از محبوبش در خاطر ندارد. شاعر از توبه و پشیمانی درباره عشقش حرف می‌زند و ایام خوش گدایی در درگاه محبوب را به یاد می‌آورد. او با نشان دادن بی‌قراری‌اش می‌گوید که حتی اگر عذاب عشق را هم به جان بخرد، به یاد آن بی‌گناهی از آشنایی با محبوب هیچ‌گاه غافل نمی‌شود. در نهایت، شاعر به غم و درد جدایی و فقدان محبوب اشاره می‌کند و ناله‌ای شبیه زاغی را می‌آورد، که از دوری یار می‌نالد.