شمارهٔ ۱۹۹۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر از جاذبه چشم محبوبش صحبت می‌کند و اینکه اگر بتواند نگاهی از آن چشم سیاه بگیرد، تمام زیبایی‌های دنیا را رها خواهد کرد. او به عشق و آرزوهای خود اشاره می‌کند و می‌گوید که حاضر است جان خود را بدهد، اما تنها در صورتی که عشقش جبران شود. در نهایت، شاعر به نوعی یأس از دوری می‌رسد و می‌گوید که جانش به خاطر بوی زلف معشوق از او فراری است. به طور کلی، شعر احساسی و پر از longing (درنگ و آرزو) برای وصال محبوب است.