شمارهٔ ۲۱۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و ویرانی قلبش به‌خاطر عشق به معشوقان سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که عشق به خوبان باعث شده تا دلش مدهوش و شیدا شود. بار سنگینی بر دوش اوست که می‌کوشد آن را برای معشوقانش به زمین بگذارد. او تأکید می‌کند که حتی اگر دیگران خونش را بریزند، این خواسته‌اش با خواسته خوبان هم‌خوانی دارد. عشق به مهرویان، هر چند که از او دورند، جان او را مأوای خوبان کرده است. صبر و عاطفه‌اش به خاطر زلف جانان کم‌رنگ شده و او همچنان در دام عشق گرفتار است. علیرغم اینکه می‌خواهد دلش را به خوبان ندهد، اما دلش به شدت به آن‌ها وابسته شده است و در پایان نشان می‌دهد که به خاطر عشق، با درد و زاری زندگی می‌کند.