شمارهٔ ۲۳۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دل‌باختگی است. شاعر در آن به زیبایی‌های معشوقه و تأثیر عمیق او بر دلش اشاره می‌کند. معشوقه‌ای که زلف‌های پریشانش و نرگس‌های فتانش او را مجذوب کرده و به شدت تحت تأثیر قرار داده است. شاعر از درد و رنجی که عشق به او می‌دهد سخن می‌گوید و به حکمت و خطر آشنایی با عشق اشاره می‌کند. او می‌داند که عشق گاهی به کشتن روح انسان منجر می‌شود و از طرفی به خوبی می‌داند که سرانجام این عشق، تسلیم شدن است. شاعر در نهایت تسلیم عشق می‌شود و می‌گوید که این حال، سرنوشت و فرمان الهی است.