شمارهٔ ۲۳۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساساتی عمیق و دردناک را درباره دوری و جدایی از یک معشوق بیان می‌کند. شاعر به تصویر کشیدن حال خود می‌پردازد و با استفاده از تشبیهات زیبایی که به یعقوب و یوسف، گل و خاک و سبزه و چشمه حیوان اشاره دارد، به دل‌تنگی و غم خود از فراق محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که مانند یعقوب، به خاطر دوری یوسف، اشک می‌ریزد و در این درد به توصیف زیبایی‌ها و زشتی‌های زندگی می‌پردازد. در نهایت، از دیگران می‌خواهد که دیگر از وضعیتش نپرسند، زیرا در غم عشقش غرق است. این شعر نشان‌دهنده عواطف عمیق انسانی و درد جدایی است.