شمارهٔ ۳۱۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به زیبایی و لطافت معشوق اشاره دارد. لب‌های معشوق شبیه به عسل و چهره‌اش نازک و دلربا چون یاسمن توصیف شده است. شاعر نسبت به زیبایی معشوق حس حسادت دارد و او را از آفتاب روشن‌تر می‌داند. در باغ، تنها معشوق است که سرور و شادی به ارمغان می‌آورد. شاعر بیان می‌کند که حتی بدون شمع، نور خود را از آتش درونش می‌گیرد و عشقش موجب روشنایی‌اش است. او یادآور می‌شود که کلامش همچون نامه‌ای سیاه بر کاغذی سفید است که نشان‌دهنده احساساتش است. معشوقش می‌تواند هر گونه گناه را پاک کند و عشق او، جهانی پر از شور و دیوانگی را به تصویر می‌کشد. شاعر به تلخی عشق و آرزوهایش اشاره می‌کند و در انتها، بر ارزش و زیبایی قلب معشوق تأکید می‌کند.