شمارهٔ ۳۲۰ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر با بیان احساسات عمیق خود از درد و هجران صحبت می‌کند. او می‌گوید که صدای شکایت و غم در جهان پیچیده و در هر کوی و برزنی داستان او را می‌توان شنید. او به یار خویش اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه ممکن است جانش برود، اما دلش را به کسی نمی‌دهد که مطلوبش است. شاعر به دعاهایی که می‌کند اشاره دارد اما با ناامیدی می‌گوید که کسی که جانش را می‌خواهد، او را نخواهد. شاعر از زخم‌های هجران می‌گوید و می‌داند که امیدش در دلش، آن را کنترل می‌کند. او مانند شمعی سوخته است که نام محبوبش را به زبان می‌آورد و می‌ترسد که فاصله بین جان و تنش بیشتر شود. شاعر از دوری یار و درد آن سخن می‌گوید و از مهمان بودن او در زندگی‌اش یاد می‌کند. او از گدایی‌اش در درگاه محبوب نیز می‌گوید و می‌افزاید که غم او برایش گنجی گرانبهاست. درونش همیشه چون چراغی می‌سوزد و از عشق و فراق رنج می‌برد. حتی اگر بخت با او یاری نکند، برایش کافی است که بگوید محبوبش، مانند خسرو، برای اوست.