شمارهٔ ۳۲۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به یاد معشوقی می‌افتد که همچنان در ذهنش مانند ماهی درخشان است و زلف‌هایش جان او را آزرده می‌کند. او به اندوه و سوختن جانش اشاره می‌کند و می‌گوید که شب‌هایش تاریک و بی‌امیدند. شاعر از سرزنش دیگران که در مورد وضعیتش صحبت می‌کنند، نگران نیست و احساس می‌کند که دیگران نمی‌توانند درد او را درک کنند. او به نقدهای سختی که از خطبای اسلامی دریافت کرده، اشاره می‌کند و از اینکه بر لب معشوق خود خوابیده است، ابراز ناامیدی می‌کند. نهایتاً، او به زیبایی‌های طبیعی همچون گلزار و درختان ناز می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که عشق واقعی او به معشوقش از همه زیبایی‌ها فراتر است.