شمارهٔ ۳۳۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و سحر چشمان محبوبش اشاره می‌کند که به ناگاه قلب عاشقان را هدف قرار داده است. او به قامت زیبا و طبع موزون محبوب می‌بالد و می‌گوید که زیبایی او موجب آشوب و فتنه در جهان شده است. همچنین، کمال زیبایی محبوب به حدی رسیده که دیگران او را با دو خورشید مقایسه می‌کنند. عشق و وفای او به محبوب بی وفا باعث شده که شاعر از خدمات دوستان و یارانش دور بیفتد. در نهایت، شاعر به غم عشق و تیرهای بلا که بر جانش فرود می‌آید، اشاره می‌کند و خود را ناتوان و مشکوک به خوشبختی می‌بیند.