شمارهٔ ۳۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و سواری یک شاهزاده می‌پردازد که به میدان می‌رود. او از خداوند درخواست می‌کند که این شاهسوار را محفوظ بدارد. شاعر به زیبایی زلف و لب‌های او اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی، بنیاد زهد و تقوی را می‌دزدد. همچنین از حساسیت و ناز این سواره سخن می‌گوید که به خاطر زیبایی‌اش نمی‌تواند به زمین بیفتد. شاعر آرزو دارد در رکاب او باشد، اما به دلیل جذابیت زلفش نمی‌تواند به او نزدیک شود. در انتها، او به یاد خسرو اشاره می‌کند و از خداوند می‌پرسد چرا فراموش کرده است.