شمارهٔ ۴۰۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند. زلف‌های او که به زمین افتاده، بوی گل و یاسمین را به یاد می‌آورد. دهان او به قدری جذاب است که انگار حلقه‌ای از طلا را به یاد می‌آورد. شاعر به طعنه می‌گوید که شهد لبان او هزارها مگس را به خود جذب می‌کند. خنده او زیباست و حتی دندان‌هایش هم به زیبایی او می‌افزاید. در نهایت، شاعر می‌گوید که هر نقش و طراحی که بر روی تخته‌ای کشیده شود، یادآور زیبایی‌های معشوقه‌اش است.