شمارهٔ ۵۲۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و درد دل خود سخن می‌گوید و به مانند مرغ سحر از غم گلزار ناله می‌کند. او بیان می‌کند که هر کس صدای ناله‌اش را بشنود، بر غم او می‌گرید. شاعر اشاره دارد که شدت دردش به اندازه‌ای است که جان زن و مرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد و حتی دیوارها از ناله‌اش بی‌خبر نمی‌مانند. در پایان، شاعر به کسی که از دردش بی‌خبر است، می‌گوید که نباید او را سرزنش کند، زیرا هر بی‌دردی نمی‌تواند درک کند که یک بیمار چگونه ناله می‌زند.