نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۳۵ امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

سخن پیش رخش زیبا مگویید

حدیث لاله خود آنجا مگویید

همی گویند کان یکتا چه نیکوست؟

در او شرحی ست کان یکتا مگویید

من از غم گر بمیرم، خود کسان را

بگویید این خبر، او را مگویید

پیامی بشنوید از من، ولیکن

نباشد یار تا تنها، مگویید

من از تیغ کرشمه کشته گشتم

کشنده حاضر است، اما مگویید

دهن نزدیک رخسارش میارید

سخن در گوش آن از ما مگویید

بگوییدش غم و رنج من و دل

و لیکن از زبان ما مگویید

چه باشد ابر پیش چشم خسرو

به بازی قطره را دریا مگویید

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و غم شخصی پرداخته است. شاعر از گفتن داستان‌های عاشقانه و وضعیت دل‌تنگی خود پرهیز می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر بمیرد، نباید دیگران از غمش با معشوقش صحبت کنند. در این اشعار، مضامین مانند عشق، درد و غم به تصویر کشیده شده و شاعر از شدت احساساتش خواستار سکوت درباره آن‌ها است تا معشوقش از وضعیت او آگاهی نیابد. در نهایت، شاعر به زیبایی زندگی و مشکلاتی که عاشق بودن به همراه دارد اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که احساسات او باید در سکوت بماند.