شمارهٔ ۵۵۵ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
از آن سنبل که گل سر بار دارد
گل طبع مرا پر خار دارد
ندارد گوییا قطعا سر من
سر زلفش که سر بسیار دارد
خط شیرین به زیر لب چو طوطی ست
که شکر پاره در منقار دارد
تو خورشیدی و جانم ذره آسا
هوای عشقت، ای دلدار، دارد
خطا باشد که زلفت مشک خوانم
که در هر چین دو صد تاتار دارد
نیم بلبل، چرا آن زاغ زلفت؟
نشیمن گاه در گلزار دارد
ز بار هجر خسرو برنگردد
که با روی وصالش کار دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف صفات محبوب خود میپردازد و با استفاده از تشبیهات و تصاویری زیبا، احساسات خود را بیان میکند. او میگوید که معشوقش مانند گلهای زیبا با ظاهری دلنشین و زلفی چون مشک است که در آن راز و رمزهای زیادی نهفته است. همچنین نشان میدهد که عشق او عمیق و پر از درد جدایی است و به یاد معشوق خود همیشه در حال پرورش احساساتش است.