شمارهٔ ۵۶۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و درد فراق صحبت می‌کند. او به یاد محبوب خود می‌افتد و می‌گوید که فراموشی برایش سخت است. دلش را نصیحت می‌کند که به یاد عشق بازگردد، اما دلش به این راحتی نمی‌پذیرد. شاعر بیان می‌کند که اگر بخواهد، حاضر است جانش را فدای محبوب کند، حتی اگر ارتباطش با او قطع شده باشد. او از بی‌خبری و دوری از محبوبش گله می‌کند و به چشمان مست او اشاره می‌کند که گاه بخاطر او به او نگاه نمی‌کند. عشق و تقوی برای او مهمتر از زهد و توبه است و در نهایت، با اشاره به درد و رنجی که دارد، دعا می‌کند که رنجش بر معشوق نیفتد، حتی اگر او در رنج باشد.