نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۷۵ امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

بر گدایان همچنان باشد که شاهی بگذرد

سالها شد تا به کویش اوفتادم روز و شب

بر امید آنکه ماهم به ماهی بگذرد

سیل اشکم چون خیالش دید در دل جا گرفت

روز باران کس نخواهد کز پناهی بگذرد

آب دیده می زنم هر دم بران خاک رهش

تا غباری بر نیاید، گر به راهی بگذرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر عشق و longing خود را نسبت به معشوقش ابراز می‌کند. او به توصیف احساساتش می‌پردازد و می‌گوید حتی اگر معشوق لحظه‌ای از کنار گدایان بگذرد، برای آنها همانند ورود یک شاه است. سال‌هاست که او در آرزوی رسیدن به معشوق به سر می‌برد و عواطفش به شدت تحت تأثیر او قرار دارد. اشک‌های او همچون سیلابی جاری است و او برای نشان دادن عشق و وفاداری‌اش به خاک راه معشوق، دائم بر آن می‌افکند. شاعر به طور کلی، احساس تنهایی و عشق عمیق خود را در کنار امید به دیدار دوباره معشوق بیان می‌کند.