شمارهٔ ۶۸۶ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد
ناز تو بلبل به هر نوعی که دانی می کشد
ابجد سبزه همی خواند بنفشه طفل وار
پیر گشته است و دلش سوی جوانی می کشد
لاله و نرگس قدح بر کف ز جا برخاستند
یکدگر هر یک شراب ارغوانی می کشد
نرگس از کف جام ننهد، گر چه از رنج خمار
سرفگنده مانده چندان ناتوانی می کشد
زندگانی آن کسی بر آب دارد بعد ازین
کاو به جام روشن آب زندگانی می کشد
خسروا، در موسم گل همچو بلبل مست باش
خاصه چون بلبل نوای خسروانی می کشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و ناز گل‌ها و تأثیر آن بر دیگر موجودات طبیعت، مانند بلبل و نرگس، صحبت می‌کند. شاعر به تجلیل از جمال و لطافت گل‌ها می‌پردازد و می‌گوید که ناز و غمگینی بلبل به خاطر ناز گل است. همچنین به تغییرات فصل و نوشیدن شراب زنده‌گی اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به مقام و حال خسروا (پادشاه) در بحبوحه‌ی بهار و زیبایی‌های آن پرداخته و او را تشویق می‌کند تا همچون بلبل از زیبایی‌ها بهره‌مند شود.