شمارهٔ ۷۸۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر ناامیدی و اندوه از وضعیت جهان و انسان‌هاست. شاعر می‌گوید که دیگر خبری از عافیت و مردانگی در دل‌ها و زندگی‌ها نیست. او به قطع رابطه وفا و محبت در زمین اشاره می‌کند که باعث می‌شود حتی در طبیعت نیز نشانه‌های زیبایی و سرزندگی کم‌رنگ شود. شاعر به فردی به نام خسرو توصیه می‌کند که غصه‌ها را در خود فرو ببرد، زیرا در این دنیا درد و همدردی دیگر جایی ندارد. در کل، شعر به حسرت و فقدان ارزش‌ها و زیبایی‌ها در زندگی اشاره دارد.