شمارهٔ ۷۹۰ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شیرینی عشق و جذابیت معشوق اشاره دارد. شاعر از لعل (نوعی سنگ قیمتی) به عنوان نماد زیبایی استفاده می‌کند و می‌گوید که وقتی معشوق لبخند می‌زند، دنیا پر از شیرینی و خوشی می‌شود. او با توصیف قامت معشوق، او را به سرو خرامان تشبیه می‌کند و نور چهره‌اش را به آفتاب نسبت می‌دهد که از شرم پنهان می‌شود. شاعر همچنین به حالتی از حیرت و شگفتی اشاره دارد که همه کسانی که معشوق را می‌بینند دچارش می‌شوند. در نهایت، او به قدرت هنر و خوشنویسی شاه اشاره می‌کند که می‌تواند هر وضعیت نامطلوبی را تبدیل به وضعیتی خوب کند. کلیت شعر بر قدرت عشق و زیبایی معشوق تأکید دارد.