شمارهٔ ۸۴۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف چهره محبوبش می‌پردازد و می‌گوید که از روشنایی و زیبایی او، مانند خورشید، رو سفید شده است. او به شب و موهای سفیدی که بر اثر عشق و آرزو برای دیدن وجه محبوبش به دست آورده، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از تجربه عمرش در آرزوی زیبایی معشوق صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که در پی عشق و زیبایی او، موهایش هم سفید شده است. تمام این شعر نمادی از عشق عمیق و تاثیر آن بر زندگی و احساسات شاعر است.