شمارهٔ ۸۸۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های عشق و جاذبه‌های آن اشاره می‌کند. او از بت محبوبی صحبت می‌کند که دل‌ها را مجذوب خود می‌کند و به بند زلف می‌اندازد. این عشق به گونه‌ای است که هر لحظه کسی دل کسی را می‌رباید. شاعر همچنین از پیوند ناهمتای گل و خار یاد می‌کند و درد و رنج ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد. او به انکار عشق از سوی مردم اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که خود را فدای کسی می‌کند که عشق واقعی را می‌شناسد. در پایان، شاعر به عقل و درک عاقلان نگاهی می‌کند و می‌گوید که تنها عشق می‌تواند مردم را از خواب بیدار کند.