شمارهٔ ۸۷۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و غم عاشق است که از محبت و عشق به معشوق خود رنج می‌برد. شاعر از حال خراب خود سخن می‌گوید و اینکه هیچ کس قادر به فهم وضعیت او نیست. او به بی‌نیازی عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشقش به حدی رسیده است که جانش گسسته است. دل او به شدت به معشوق وابسته شده و نمی‌تواند از این وابستگی رهایی یابد. همچنین نشان می‌دهد که علی‌رغم گذشت زمان و ورود مصیبت‌ها، هنوز درمانی برای دردش وجود ندارد. شاعر در نهایت از عقل می‌خواهد که از خاطر خسرو عبور کند، زیرا در مسائل عاشقانه، عقل کافی نیست.