شمارهٔ ۹۶۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عاشقان می‌خواهد که نام او را بر روی نامه‌ای بنویسند و از زهد و ریاکاری فاصله بگیرند. او به مسلمانان توصیه می‌کند که مانند عاشقان باده بنوشند و به زیبایی‌ها اعتراف کنند. شاعر از نظرات محمود و ایاز یاد می‌کند و می‌گوید که او هم غلام خوبان است و حاضر است هرلحظه برای آن‌ها جان دهد. او به اهمیت بیدار شدن از خواب غفلت و توجه به زیبایی‌ها اشاره می‌کند و به جوانی خاص با قامتی زیبا اشاره می‌کند و از شنوندگان می‌خواهد که داستان خسرو را در حضور آن سرو سرفراز بشنوند. شعر دعوتی به عشق و توجه به زیبایی‌هاست.