شمارهٔ ۹۶۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوقه‌ای بی‌نظیر است. شاعر با توصیف نگارین بودن انگشتان معشوق، از تأثیرات عمیق و شگفت‌انگیز او بر دل عاشقان سخن می‌گوید. بوی خوش معشوق در بوستان‌ها می‌پیچد و دل عاشقان را به آهنگ عشق و شوق می‌کشاند. هر شب دل‌باختگان در آرزوی لب‌های او هستند و زلف‌هایش را یکی یکی می‌چینند. عالم در غم لب‌های شیرین اوست و هیچ کس نتوانسته طعم خوش آن شکرین را بچشد. هر کسی داستانی از او دارد، اما هیچ کس به عمق کمال او نرسیده است. عشق به او چون دام است و عاشقان در این دام گرفتار شده و مجنون می‌شوند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که عشق به این معشوق چنان سوزنده است که مانند خسرو، دل هر عاشق را می‌سوزاند.