شمارهٔ ۶۷ - نعت کامل جمالی که سر ناخنی از حسنش یک بدر را دو هلال گردانید، صلی الله علیه و آله و سلم امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / مثنویات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
محمد کایت نورست رویش
سواد روشن و اللیل، مویش
گرامی نازنین حضرت پاک
کزو نازند هم انجم هم افلاک
چو نور پاکش اول مشعل افروخت
مه و خورشید شمع خویش از آن سوخت
هم از معشوق و عاشق نیست تمییز
محب صانع و محبوب او نیز
به قلب عرش گشته مسند آر ای
به عرش قلب رایت کرده بر پای
بشر دری دریای وجودش
جهان یک قطره از باران جودش
زهی امی، نظر بر لوح بازش
قلم سر گشته در سودای رازش
حریم الله ز محمودی مقامش
ید الله دستگاه احترامش
گهی همخوان مسکینان به قوتی
گهی مهمان بغار عنکبوتی
به عون امت مسکین و محتاج
شفاعت را به بالا کرده معراج
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره مقام و عظمت پیامبر اسلام، محمد (ص)، و نورانیّت و محبوبیت اوست. شاعر به توصیف شخصیّت بزرگ او می‌پردازد و می‌گوید که نور او چون مشعلی در آسمان‌ها می‌درخشد. محمد (ص) به عنوان الگو و معشوق خداوند به تصویر کشیده شده و در قلب مؤمنان نشسته است. او به دیگران کمک می‌کند و شفاعت می‌کند، همچنین محبت و رحمت او به انسان‌ها مانند دریایی است که جهان جزئی از آن است. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده ارادت و عشق شاعر به پیامبر عظیم‌الشان اسلام است.