نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۹ - مدح شیخی در آئینهٔ صفا مثالی است از ذات محمد مصطفی با لعین نه بلعکس امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / مثنویات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

پس از دیباچهٔ نعت رسالت

ز ذکر پیر به باشد مقالت

نظام الدین حق فرخنده نامی

که دین حق گرفت از وی نظامی

خطابش راست دو نقطه فرو خوان

نشان نقطهای انبیاء دان

حدیثش چون خبر در امر و در نهی

به یک پایه فرود از پایهٔ وحی

سریر آرای فقر از صف ابرار

سریر مصطفی را عمدهٔ کار

ضمیرش محرم دیرینهٔ عشق

نیاز خازن گنجینهٔ عشق

دلش کز شوق دارد در دو داغی

رواق قدس را روشن چراغی

کسی کو صوف او در بر گرفته

قضا از وی قلم را بر گرفته

خدایا آن گزیده بندهٔ خاص

که هست الحمد لله جفت اخلاص

به قربت، هم نشین مصطفی باد

در آن قرب، ایستادش بهر ما باد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این قطعه شعری، به مدح نظام الدین، شخصیت مهمی در دین اسلام، پرداخته شده است. شاعر او را به عنوان یک شخصی معرفی می‌کند که دین حق را از وی دریافت کرده و نمایانگر مقام و منزلت پیامبران است. نظام الدین به عنوان فردی با عشق و صفا توصیف می‌شود که در حال خدمت به دین است و از شفقت و علاقه به مخلوقاتش برخوردار است. شاعر از خدا می‌خواهد که او را در کنار پیامبر و در مقام قرب خود قرار دهد و به داغ‌های ناشی از شوق او اشاره می‌کند که به روشنایی و روشن‌گری در معرفت و عشق به خداوند منجر شده است. این شعر نمایانگر ارزشیابی عمیق شاعر از جایگاه معنوی نظام الدین و همدلی او با پیامبر اسلام است.