بخش ۴ - حکایت زاهد و مزد طاعت امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از زندگی زاهدی حکایت می‌کند که از دنیای پر سر و صدا فاصله گرفته و به گوشه‌نشینی روی آورده است. او برای نود سال به عبادت و سجده پرداخته و از توفیق خداوند بهره‌مند بوده است. روزی، گل سرسبد دانش و معرفتش را به خداوند ارائه می‌دهد و به این نتیجه می‌رسد که عملش در پیشگاه خداوند پذیرفته نیست. پیر مرد از حال خود شگفت‌زده است و به طرب می‌افزاید که اگر کسی عمل او را نپذیرد، او تنها به خداوند و خدای یکتا نگاه می‌کند و به‌طور بندگی کار خود را ادامه می‌دهد. او به دیگران توصیه می‌کند که اگر در جستجوی دین هستند، باید به طاعت خداوند خیلی توجه کنند و در اعمال خود کوشا باشند.