شمارهٔ ۱۰۹ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف زلف و چهره معشوق می‌پردازد و از تأثیر عمیق عشق او بر جان و دل مردم هشدار می‌دهد. چشمان معشوق مانند تیغی است که عاشقان را می‌کشد و لب‌هایش خونین است. همچنین، شاعر به نور و زیبایی معشوق اشاره کرده و می‌گوید که آفتاب بر زیبایی او می‌چرخد. در نهایت، شاعر احساس خود را به گونه‌ای توصیف می‌کند که همچون نسیمی سرگشته در کنار معشوق است.