شمارهٔ ۲۰۸ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و درد ناشی از آن است. شاعر با ذکر "مه" به معشوق خود اشاره می‌کند که چهارده ساله است و حالا به بالندگی و شکوفایی رسیده است. آتش عشق او باعث سوختن آسمان شده و دل شاعر از احساس وصال او پر از رنج و عذاب شده است. در نهایت، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق که مانند گل است، اشاره می‌کند و تأکید بر تأثیر او بر طبیعت، همچون لاله‌ای که از خاک و سنگ بیرون آمده، دارد.