شمارهٔ ۳ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و ارتباط میان خدا و مخلوقات اشاره دارد. شاعر می‌گوید که انبیا (پیامبران) همه فدای دیدار خداوند شده‌اند و داستان عشق الهی را درک کرده‌اند. او بیان می‌کند که خداوند با بندگانش مدارا می‌کند و باید از بی‌وفایی خود شرمنده باشند. شب‌ها تا روزها ناله و آه عاشقان ادامه دارد، همان‌طور که بلبلان در باغ بوی گل سرشار از عشق می‌خوانند. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که در هر ذره‌ای از وجودمان به تجلی خداوند توجه کنیم و غافل از اسرار عشق الهی نباشیم.