شمارهٔ ۷ کوهی
کوهی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ما نمی بینیم جز ذات خدا
گر نمی بینی تو خود با ما بیا
ما و من جز اختیاری بیش نیست
صادق و کاذب بود صوت و ندا
بگذر از تقلید کانجا ظلمت است
هست در تحقیق صد نور و صفا
من انی گفت در سید نگر
تا شنیدم آیت ثم استوا
دیدمش چون ماه تابان نیمه شب
گفت آن سلطان که کوهی مرحبا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به بررسی شناخت خدا و واقعیت وجودی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که تنها ذات خدا را می‌توان دید و اگر کسی قادر به دیدن آن نیست، باید به سوی او بیاید. او تأکید می‌کند که «ما» و «من» تنها اختیاری هستند و صداها ممکن است حقیقی یا دروغین باشند. همچنین، از تقلید و عدم تحقیق انتقاد می‌کند و به نور و روشنی در فهم حقیقت اشاره دارد. در پایان، شاعر به اشاره به شخصیتی بزرگ و تابناک، همچون ماه در شب، می‌پردازد و از عظمت او می‌گوید.