شمارهٔ ۷۰ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف لحظات زیبای صبح و نوشیدن شراب در باغ می‌پردازد. ساقی با جامی از باده گلرنگ به صحن باغ می‌آید و به محفل می‌پیوندد. با طلوع آفتاب، چهره‌ی او چون خورشید می‌درخشد و شاعر از این زیبایی روح زندگی می‌گیرد. او از بوسه‌ها و لب‌های ساقی لذت می‌برد و در این حال خود را از بند نفس رها می‌کند. در ادامه، شاعر به زیبایی‌های باغ و شعله‌های آتش اشاره می‌کند و می‌خواهد که آن‌ها را بسوزاند تا زیبایی و نشاط را بیشتر حس کند. این شعر به طور کلی درباره‌ی لذت‌های زندگی، زیبایی و معنویت است.