نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۶ کوهی

کوهی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ذات حق روشن است در آیات

دار زایات روشنی از ذات

هست در جان جمله موجودات

حق به افعال اسم ذات و صفات

یخرج المیت من الحی گفت

درد و لب دارد او حیات و ممات

لب سلطان حسن را آدم

بوسه داد و گفت آب حیات

کوهیا زلف یار بگذار

تا بیا بی ز عمر خود برکات

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آیات نشان‌دهنده‌ی روشن بودن ذات حق هستند و هر موجودی از روشنایی این ذات بهره‌مند است. حق با افعالی که از اسم و صفات خودش نشات می‌گیرد، زندگی و مرگ را ایجاد می‌کند. انسانی که به زیبایی و حیات توجه می‌کند، می‌تواند از این خودبرکات بهره‌مند شود و با عشق و محبت به معشوق، بر عمر و زندگی خود بیفزاید.