شمارهٔ ۱۴۹ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که او را ترک نکند و به گفتگو بپردازد. او احساس تشنگی و نیاز به محبت دارد و به معشوق می‌گوید که مانند خضر، که سمبلی از زندگی و امید است، باید به او نیکی کند و محبتش را دریغ نکند. شاعر از معشوق می‌خواهد که به جای بی‌تفاوتی، به او توجه و محبت کند.