مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- رباعی شمارۀ ۶ — لاله چو پریر آتش شور انگیخت
- رباعی شمارۀ ۵ — باد آمد و گل بر سر مِی‌خواران ریخت
- رباعی شمارۀ ۷ — چون دلبر من به نزد فصّاد نشست
- رباعی شمارۀ ۴ — آتش بوزید و جامهٔ شوم بسوخت
- رباعی شمارۀ ۳ — گر باد پریر خود نرگس بفراخت
- رباعی شمارۀ ۱ — دوشینه شبم بود شبیه یلدا
- رباعی شمارۀ ۸ — در مرو پریر لاله آتش انگیخت
- رباعی شمارۀ ۲ — حمامی را بگو گرت هست صواب
- رباعی شمارۀ ۹ — هر لحظه غمی به مستمندی رسدت
- رباعی شمارۀ ۱۰ — خط بین که فلک بر رخ دل‌خواه نبشت
- رباعی شمارۀ ۱۳ — گفتی که بدین رخان زیبا که مراست
- رباعی شمارۀ ۱۲ — با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟
- رباعی شمارۀ ۱۵ — در میکده پیش بت تحیّات خوش است
- رباعی شمارۀ ۱۴ — بازار دلم با سر سودات خوش‌ست
- رباعی شمارۀ ۱۶ — صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق است
- رباعی شمارۀ ۱۱ — هنگام صبوح گر بت حورسرشت
- رباعی شمارۀ ۲۱ — آن بت که رخش رشک گل و یاسمن است
- رباعی شمارۀ ۲۲ — با خصم منت همیشه دمسازی‌هاست
- رباعی شمارۀ ۱۸ — افسوس که اطراف گلت خار گرفت
- رباعی شمارۀ ۱۷ — ایام چو آتشکده از سینهٔ ماست
- رباعی شمارۀ ۲۰ — دریای سرشک دیدهٔ پر نم ماست
- رباعی شمارۀ ۲۳ — گیسو به سر زلف تو درخواهم بست
- رباعی شمارۀ ۲۴ — آن کودک نعل‌بند داس اندر دست
- رباعی شمارۀ ۱۹ — گفتم که لبم به بوسه‌ای مهمان است