شمارهٔ ۳۸ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و دردهای درونی خود می‌پردازد. او از پسری صحبت می‌کند که جانش خسته و پژمرده است. احساساتی که از زیبایی و جذابیت موهای او به وجود می‌آید، باعث شده که این پسر احساس گره‌خوردگی و وابستگی عمیق به او داشته باشد. تنش همچون تار زلفی نازک، به خاطر آن عشق و شادی از دست رفته گسسته و زاری کرده است.