شمارهٔ ۶۰ مهستی گنجوی
مهستی گنجوی / رباعیات «نسخهٔ دوم» / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر کارد که از کشته خود برگیرد
و‌َاندر لب و دندان چو شکر گیرد
گر بار دگر بر گلوی کشته نهد
از ذوق لبش زندگی از سر گیرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی ارتباط میان عشق و مرگ می‌پردازد. شاعر می‌گوید هر فردی که از معشوقه خود لطافت و شیرینی را بگیرد، اگر دوباره به او آسیب برساند، از حس و طعم عشق او دوباره زندگی را تجربه می‌کند. به نوعی، عشق و درد در هم تنیده‌اند و هرکدام زیبایی و حیات خاص خود را دارند.