رباعی شمارۀ ۱۲۴ مهستی گنجوی
مهستی گنجوی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
رفت آن که سری پر از خمارش دارم
چون جان دارم گهی که خوارش دارم
بر آمدنش چنان امیدم یارست
گوئی که هنوز در کنارش دارم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از یک معشوق یاد می‌کند که به او بسیار وابسته است. او احساس می‌کند که معشوقش را در دل دارد و به یاد او زندگی می‌کند. امید به بازگشت معشوق به او آرامش می‌دهد و احساس می‌کند که هنوز در کنار اوست، حتی اگر فیزیکی در کنار هم نباشند.