رباعیات — مهستی گنجوی

Name: رباعیات — مهستی گنجوی
Author: مهستی گنجوی

مهستی گنجوی / مهستی گنجوی

مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است.

فهرست شعرها

رباعی شمارۀ ۶ — لاله چو پریر آتش شور انگیخت
رباعی شمارۀ ۵ — باد آمد و گل بر سر مِی‌خواران ریخت
رباعی شمارۀ ۷ — چون دلبر من به نزد فصّاد نشست
رباعی شمارۀ ۴ — آتش بوزید و جامهٔ شوم بسوخت
رباعی شمارۀ ۳ — گر باد پریر خود نرگس بفراخت
رباعی شمارۀ ۱ — دوشینه شبم بود شبیه یلدا
رباعی شمارۀ ۸ — در مرو پریر لاله آتش انگیخت
رباعی شمارۀ ۲ — حمامی را بگو گرت هست صواب
رباعی شمارۀ ۹ — هر لحظه غمی به مستمندی رسدت
رباعی شمارۀ ۱۰ — خط بین که فلک بر رخ دل‌خواه نبشت
رباعی شمارۀ ۱۳ — گفتی که بدین رخان زیبا که مراست
رباعی شمارۀ ۱۲ — با من لب تو چو زلف تو بسته چراست؟
رباعی شمارۀ ۱۵ — در میکده پیش بت تحیّات خوش است
رباعی شمارۀ ۱۴ — بازار دلم با سر سودات خوش‌ست
رباعی شمارۀ ۱۶ — صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق است
رباعی شمارۀ ۱۱ — هنگام صبوح گر بت حورسرشت
رباعی شمارۀ ۲۱ — آن بت که رخش رشک گل و یاسمن است
رباعی شمارۀ ۲۲ — با خصم منت همیشه دمسازی‌هاست
رباعی شمارۀ ۱۸ — افسوس که اطراف گلت خار گرفت
رباعی شمارۀ ۱۷ — ایام چو آتشکده از سینهٔ ماست
رباعی شمارۀ ۲۰ — دریای سرشک دیدهٔ پر نم ماست
رباعی شمارۀ ۲۳ — گیسو به سر زلف تو درخواهم بست
رباعی شمارۀ ۲۴ — آن کودک نعل‌بند داس اندر دست
رباعی شمارۀ ۱۹ — گفتم که لبم به بوسه‌ای مهمان است
رباعی شمارۀ ۲۹ — چندان که نخواهی غم و رنجوری هست
رباعی شمارۀ ۳۱ — امشب شب هجران و وداع و دوری‌ست
رباعی شمارۀ ۳۰ — در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیست
رباعی شمارۀ ۲۵ — چون با دل تو نیست وفا در یک پوست
رباعی شمارۀ ۳۲ — در آتش دل پریر بودم بنهفت
رباعی شمارۀ ۲۶ — جوله پسری که جان و دل خستهٔ اوست
رباعی شمارۀ ۲۸ — دل جای غم توست چنان تنگ که هست
رباعی شمارۀ ۲۷ — آتش‌روئی پریر در ما پیوست
رباعی شمارۀ ۳۷ — چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت
رباعی شمارۀ ۳۸ — من برخی آبی که رود در جویت
رباعی شمارۀ ۴۰ — در طاس فلک نقش قضا و قدر است
رباعی شمارۀ ۳۹ — ای گشته خجل پری و حور از رویت
رباعی شمارۀ ۳۳ — سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیست
رباعی شمارۀ ۳۴ — ما را به دم پیر نگه نتوان داشت
رباعی شمارۀ ۳۵ — شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
رباعی شمارۀ ۳۶ — در عالم عشق تا دلم سلطان گشت
رباعی شمارۀ ۴۵ — بی یاد تو در تنم نفس پیکان باد
رباعی شمارۀ ۴۷ — ای باد که جان فدای پیغام تو باد
رباعی شمارۀ ۴۶ — گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بود
رباعی شمارۀ ۴۱ — سوگند به آفتاب یعنی رویت
رباعی شمارۀ ۴۳ — آن روز که مرکب فلک زین کردند
رباعی شمارۀ ۴۲ — تیر ستم تو را دلم ترکش باد
رباعی شمارۀ ۴۸ — چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد
رباعی شمارۀ ۴۴ — در دهر مرا جز تو دل‌افروز مباد
رباعی شمارۀ ۵۴ — جان در ره عاشقی خطر باید کرد
رباعی شمارۀ ۵۳ — جانانه هر آن کس که دلی خوش دارد
رباعی شمارۀ ۵۵ — شاها فلکت اسب سعادت زین کرد
رباعی شمارۀ ۵۶ — قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کرد
رباعی شمارۀ ۴۹ — کردی به سخن پریرم از هجر آزاد
رباعی شمارۀ ۵۰ — ز اندیشهٔ این دلم به خون می‌گردد
رباعی شمارۀ ۵۱ — غم با لطف تو شادمانی گردد
رباعی شمارۀ ۵۲ — مشکی که ز چین ختن آهو دارد
رباعی شمارۀ ۶۰ — چشم ترکت چون مست برمی‌خیزد
رباعی شمارۀ ۶۱ — چون زور کمان در بر و دوش تو رسد
رباعی شمارۀ ۶۳ — سرمایهٔ روزگارم از دست بشد
رباعی شمارۀ ۶۴ — گفتم نظری که عمر من فاسد شد
رباعی شمارۀ ۵۹ — آن یار کله‌دوز چه شیرین دوزد
رباعی شمارۀ ۶۲ — شاها ز منت مدح و ثنا بس باشد
رباعی شمارۀ ۵۷ — بگذشت پریر باد بر لاله و ورد
رباعی شمارۀ ۵۸ — هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد
رباعی شمارۀ ۶۵ — این اشک عقیق رنگ من چون بچکد
رباعی شمارۀ ۶۶ — سودازدهٔ جمال تو باز آمد
رباعی شمارۀ ۶۸ — تا از تف آب چرخ افراشته‌اند
رباعی شمارۀ ۶۹ — آن‌ها که هوای عشق موزون زده‌اند
رباعی شمارۀ ۶۷ — ایام بر آن است که تا بتواند
رباعی شمارۀ ۷۲ — شهری زن و مرد در رخت می‌نگرند
رباعی شمارۀ ۷۱ — گل ساخت ز شکل غنچه پیکانی چند
رباعی شمارۀ ۷۰ — پیوسته خرابات ز رندان خوش باد
رباعی شمارۀ ۷۴ — بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشند
رباعی شمارۀ ۷۵ — شب را چه خبر که عاشقان می چه کشند
رباعی شمارۀ ۷۷ — کس چون تو به عقل زندگانی نکند
رباعی شمارۀ ۷۶ — با هر که دلم ز عشق تو راز کند
رباعی شمارۀ ۷۹ — آن، کآتش مهر در دل ما افکند
رباعی شمارۀ ۷۸ — تا سنبل تو غالیه‌سائی نکند
رباعی شمارۀ ۷۳ — شاهان چو به روز بزم ساغر گیرند
رباعی شمارۀ ۸۰ — منگر به زمین که خاک و آبت بیند
رباعی شمارۀ ۸۶ — زیبا بت کفشگر چو کفش آراید
رباعی شمارۀ ۸۸ — چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید
رباعی شمارۀ ۸۵ — مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهد
رباعی شمارۀ ۸۴ — سهمی که مرا دلبر خباز دهد
رباعی شمارۀ ۸۳ — در دل همه شرک، روی بر خاک چه سود؟
رباعی شمارۀ ۸۲ — در غربت اگر چه بخت همره نبود
رباعی شمارۀ ۸۷ — اشکم ز دو دیده متصل می‌آید
رباعی شمارۀ ۸۱ — شوی زن نوجوان اگر پیر بود
رباعی شمارۀ ۸۹ — خطت چو بنفشه از گل آورد پدید
رباعی شمارۀ ۹۰ — بس غصه که از چشمهٔ نوش تو رسید
رباعی شمارۀ ۹۶ — نسرین تو زد پریر بر من آذر
رباعی شمارۀ ۹۳ — گر بت رخ توست بت‌پرستی خوش‌تر
رباعی شمارۀ ۹۱ — هرگه که دلم فرصت آن دم جوید
رباعی شمارۀ ۹۲ — جانا تو ز دیده اشک بیهوده مبار
رباعی شمارۀ ۹۴ — ای لعل تو تالانهٔ بستان بهار
رباعی شمارۀ ۹۵ — از من صنما قرار مستان آخر
رباعی شمارۀ ۹۷ — آهیخت پریر لاله ز آتش خنجر
رباعی شمارۀ ۱۰۳ — با لاله رخان باغ سرو از سر ناز
رباعی شمارۀ ۹۹ — چندان بکنم تو را من ای طرفه پسر
رباعی شمارۀ ۱۰۲ — ای پور خطیب گنجه پندی بپذیر
رباعی شمارۀ ۱۰۰ — اشتربانا چو عزم کردی به سفر
رباعی شمارۀ ۹۸ — زد لاله پریر در نشابور آذر
رباعی شمارۀ ۱۰۱ — باید سه هزار سال کز چشمه‌ خور
رباعی شمارۀ ۱۰۴ — از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
رباعی شمارۀ ۱۰۶ — دریافتم آخر ز قضا را به شبش
رباعی شمارۀ ۱۰۸ — من تازه‌گلی که او نباشد خارش
رباعی شمارۀ ۱۱۱ — ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
رباعی شمارۀ ۱۰۹ — آن دیده که دیدن تو بودی کارش
رباعی شمارۀ ۱۱۲ — ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
رباعی شمارۀ ۱۰۵ — دلدار کله‌دوز من از روی هوس
رباعی شمارۀ ۱۰۷ — در رهگذری فتاده دیدم مستش
رباعی شمارۀ ۱۱۰ — در ره چو بداشتم به سوگندانش
رباعی شمارۀ ۱۱۶ — ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دل
رباعی شمارۀ ۱۱۷ — زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
رباعی شمارۀ ۱۱۹ — ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عام
رباعی شمارۀ ۱۱۸ — ای آرزوی روان وای داروی دل
رباعی شمارۀ ۱۱۳ — در بستان دوش از غم و شیون خویش
رباعی شمارۀ ۱۱۴ — من مهستی‌ام بر همه خوبان شده طاق
رباعی شمارۀ ۱۱۵ — تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل
رباعی شمارۀ ۱۲۰ — برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام
رباعی شمارۀ ۱۲۱ — هر جوی که از چهره به ناخن کندم
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — من عهد تو سخت سست می‌دانستم
رباعی شمارۀ ۱۲۴ — رفت آن که سری پر از خمارش دارم
رباعی شمارۀ ۱۲۳ — لعل تو مزیدن آرزو می‌کُنَدَم
رباعی شمارۀ ۱۲۶ — ای فاخته مهر چون به تو درنگرم
رباعی شمارۀ ۱۲۵ — هر ناله که بر سر شتر می‌کردم
رباعی شمارۀ ۱۲۸ — قصاب منی و در غمت می‌جوشم
رباعی شمارۀ ۱۲۷ — دل کو که به نامه شرح غم آغازم
رباعی شمارۀ ۱۳۴ — نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم
رباعی شمارۀ ۱۳۵ — ما بندگی آن رخ زیبات کنیم
رباعی شمارۀ ۱۳۶ — زرد است ز عشق خاکبیزی رویم
رباعی شمارۀ ۱۳۱ — با ابر همیشه در عتابش بینم
رباعی شمارۀ ۱۳۲ — هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
رباعی شمارۀ ۱۲۹ — در کوی خرابات یکی درویشم
رباعی شمارۀ ۱۳۰ — چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
رباعی شمارۀ ۱۳۳ — تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
رباعی شمارۀ ۱۴۲ — بر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
رباعی شمارۀ ۱۴۳ — دوش از غم هجرت ای بت عهدشکن
رباعی شمارۀ ۱۴۵ — ای یاد تو تسبیح زبان و لب من
رباعی شمارۀ ۱۳۷ — زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان
رباعی شمارۀ ۱۴۱ — دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن
رباعی شمارۀ ۱۴۰ — قلّاش و قلندری و عاشق بودن
رباعی شمارۀ ۱۳۹ — از ضعف تن آنچنان توانم رفتن
رباعی شمارۀ ۱۳۸ — چشم و دهن آن صنم لاله رخان
رباعی شمارۀ ۱۵۱ — ما را سر ناز دلبران نیست کنون
رباعی شمارۀ ۱۵۲ — ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چین
رباعی شمارۀ ۱۴۴ — کو آن همه زینهار و عهدت با من
رباعی شمارۀ ۱۴۶ — از مهر خود و کین تو در تابم من
رباعی شمارۀ ۱۴۸ — گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ من
رباعی شمارۀ ۱۴۷ — در دام غم تو بسته‌ای هست چو من؟
رباعی شمارۀ ۱۴۹ — ای بی‌خبر از غایت دلداری من
رباعی شمارۀ ۱۵۰ — افتاده ز محنت من آوازه برون
رباعی شمارۀ ۱۵۴ — آب ارچه نمی‌رود به جویم با تو
رباعی شمارۀ ۱۶۰ — ای روی تو از تازه گل بربر به
رباعی شمارۀ ۱۵۳ — عشق است که شیر نر زبون آید از او
رباعی شمارۀ ۱۵۵ — ابریست که خون دیده بارد غم تو
رباعی شمارۀ ۱۵۶ — ابریست که قطره نم فشاند غم تو
رباعی شمارۀ ۱۵۹ — چون نیست پدید در غمم بیرون شو
رباعی شمارۀ ۱۵۸ — مؤذن پسری تازه‌تر از لالهٔ مرو
رباعی شمارۀ ۱۵۷ — دل در ازل آمد آشیان غم تو
رباعی شمارۀ ۱۶۲ — ای دست تو دست من به دستان بسته
رباعی شمارۀ ۱۶۵ — می خورد به پاییز درخت از ژاله
رباعی شمارۀ ۱۶۷ — دلدار به من گفت که می بر کف نه
رباعی شمارۀ ۱۶۴ — ای روی تو ماه را شکست آورده
رباعی شمارۀ ۱۶۳ — اندر دل من ای بت عیار بچه
رباعی شمارۀ ۱۶۶ — ای شمع رخت را دل من پروانه
رباعی شمارۀ ۱۶۸ — تو مونس غم شبان تاریک نه‌ای
رباعی شمارۀ ۱۶۱ — معشوقه لطیف و چست و بازاری به
رباعی شمارۀ ۱۷۱ — خندان به دو رخ گل بدیع آوردی
رباعی شمارۀ ۱۷۲ — هر گه که تو نعل اسب یکران بندی
رباعی شمارۀ ۱۷۵ — مضراب ز زلف و نی ز قامت سازی
رباعی شمارۀ ۱۷۳ — مر موی تو را چه بود بی آزاری
رباعی شمارۀ ۱۶۹ — زلف و رخ خود به هم برابر کردی
رباعی شمارۀ ۱۷۴ — چون اسب به میدان طرب می‌تازی
رباعی شمارۀ ۱۷۰ — ای رشته چو قصد لعل کانی کردی
رباعی شمارۀ ۱۷۶ — گر زانکه چو خاکِ ره، ستم‌کش باشی
رباعی شمارۀ ۱۸۰ — ای تُنگ شکر چون دهن تنگت نی
رباعی شمارۀ ۱۸۲ — در وقت بهار جز لب جوی مجوی
رباعی شمارۀ ۱۸۴ — تا کی به هوای دل چنین خوار شوی
رباعی شمارۀ ۱۷۹ — از دیده اگر نه خون روان داشتمی
رباعی شمارۀ ۱۷۷ — در سنگ اگر شوی چو نار ای ساقی
رباعی شمارۀ ۱۸۱ — بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی
رباعی شمارۀ ۱۸۳ — جسمی دارم دلی خراب اندر وی
رباعی شمارۀ ۱۷۸ — گر من به مَثَل هزار جان داشتمی
رباعی شمارۀ ۱۸۵ — در دل نگذارمت که افگار شوی
رباعی شمارۀ ۱۸۶ — چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهی
رباعی شمارۀ ۱۸۷ — شفتالوی آبدارت ای سرو سهی
رباعی شمارۀ ۱۸۹ — ای بت به سرِ مسیح اگر ترسایی
رباعی شمارۀ ۱۸۸ — هر گه که به زلف، عنبرِ تر سایی
رباعی شمارۀ ۱۹۱ — با روی چو نوبهار و با خوی دئی
رباعی شمارۀ ۱۹۰ — هان تا به خرابات حجازی نائی