رباعی شمارۀ ۱۲۵ مهستی گنجوی
مهستی گنجوی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هر ناله که بر سر شتر می‌کردم
در پای شتر نثار دُر می‌کردم
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر می‌کردم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عواطف و احساسات خود نسبت به شتر و سفر صحبت می‌کند. او می‌گوید هر زمانی که برای شتر ناله و فریاد می‌زده، در عوض، عشق و محبت خود را نثار او می‌کرده و همچنین وقتی کاروان به چاهی می‌رسیده و آب نداشته، او از چشمانش اشک می‌ریخته که نشان از نگرانی و احساسش نسبت به وضعیت سفر و نبود آب است.